Firmie podajesz netto, bo VAT i tak sobie odliczy. Osobie prywatnej zawsze brutto, bo dla niej liczy się kwota, którą wyjmie z portfela. Zawsze dopisz, o którą kwotę chodzi. Połowa nieporozumień przy pierwszej fakturze bierze się właśnie stąd.

Nie. To pieniądze urzędu, które przez chwilę leżą na Twoim koncie. Jeśli wliczysz je w budżet, przy pierwszym rozliczeniu zabraknie Ci gotówki. Przy sprzedaży do 240 000 zł rocznie (limit na 2026) korzystasz zresztą ze zwolnienia z VAT i problem znika.

Nie płacisz ZUS-u, więc Twoje koszty stałe są niższe i możesz zejść z ceną. Problem pojawia się po przekroczeniu limitu: przy rejestracji firmy dochodzi około 890 zł miesięcznie samych składek preferencyjnych (2026), a cena musi skoczyć o jakieś 20–30 procent. Klientom trudno to sprzedać. Wyceniaj od razu tak, jakbyś już płacił składki, a różnicę odkładaj na start.

Uprzedź z miesięcznym wyprzedzeniem, podaj nową stawkę bez tłumaczenia się i zaproponuj, że trwający projekt kończycie po starej cenie. Nie tłumacz się inflacją ani wzrostem kosztów, bo to zaproszenie do negocjacji. Część klientów odejdzie i zwykle są to ci, którzy zabierali najwięcej czasu.

Nie ma jednej liczby i zależy to od branży. W usługach patrzy się na stawkę godzinową, w handlu detalicznym celuje się zwykle w 30–50 procent, w rękodziele bywa wyżej, bo czas pracy jest długi. Zamiast szukać wzorca, policz własne koszty i minimalną stawkę, poniżej której nie schodzisz.